Trening mentalny w Polsce cały czas przede wszystkim kojarzy się ze sportem zawodowym i olimpijskim. Wielka szkoda, bo może on być z powodzeniem wykorzystywany na różnych etapach szkolenia. Może także przynosić wymierne korzyści niezależnie od wieku, doświadczenia i poziomu umiejętności. Liczne badania naukowe oraz doniesienia praktyków potwierdzają tezę, że młodzi sportowcy mogą z powodzeniem uczyć się i stosować podstawowe techniki treningu mentalnego. Okres dojrzewania jest najlepszym momentem w rozwoju sportowca, aby wdrażać...

Stopniowa sportowa specjalizacja

Chociaż psychologowie wskazują na wiele korzyści płynących z wczesnego zróżnicowania prób sportowych (ang. early sport diversification), wczesna specjalizacja sportowa (ang. early sport specialization) cały czas pozostaje wiodącym trendem w szkoleniu dzieci i młodzieży w wielu dyscyplinach (o potencjalnych zagrożeniach wynikających ze zbyt wczesnej specjalizacji pisałem już w MT nr 29/2013). W swoim założeniu, wczesne zróżnicowanie prób sportowych zakłada, że dobrze jest, aby na pierwszym etapie przygody ze sportem dzieci mogły angażować się w wiele aktywności. Dzięki temu młodzi ludzie mogą „na własnej skórze” sprawdzić, które dyscypliny sportowe sprawiają im przyjemność. To nie tylko okazja do zrównoważonego i wszechstronnego rozwoju fizycznego i psychicznego, ale także środek zapobiegający przetrenowaniu, wypaleniu i odpadnięciu z dalszego zaangażowania w sport.

Oczywiście, aby osiągnąć określony poziom zaawansowania w jakiejkolwiek dyscyplinie, specjalizacja jest nieunikniona. Po prostu dobrze, jeśli ukierunkowanie następuje stopniowo i stosunkowo późno, tj. około 13. roku życia. Optymalny wiek ukierunkowania na konkretną dyscyplinę sportu będzie mocno zależeć od psychicznego i fizycznego rozwoju dziecka, a także teorii treningu danej dyscypliny. Na przykład w sportach takich jak gimnastyka czy łyżwiarstwo figurowe, wczesna specjalizacja wydaje się konieczna. Natomiast w innych dyscyplinach, szczególnie w sportach drużynowych, specjalizacja powinna nastąpić znacznie później. Wielu zawodników potrafi równolegle uprawiać dwie dyscypliny, aż do wieku wczesnej dorosłości, jednocześnie czerpiąc z tego wymierne korzyści.

Stopniowa specjalizacja sportowa postępująca przez średnie lata młodzieńcze (tj. mniej więcej od 13. do 16. roku życia) wymaga nie tylko ukierunkowanego treningu motorycznego czy techniczno- taktycznego, ale także odpowiedniego podejścia do przygotowania mentalnego.

[ . . . ]

Aby przeczytać artykuł w wersji elektronicznej, musisz posiadać opłaconą prenumeratę w wersji PREMIUM lub PREMIUM+.

PRZEJDŹ DO PEŁNEJ WERSJI ARTYKUŁU

 Strona 45  Strona 46  Strona 47  Strona 48  Strona 49

POBIERZ MATERIAŁY UZUPEŁNIAJĄCE

ZOBACZ ARTYKUŁY O TEJ SAMEJ TEMATYCE

Istnieją wyraźne związki pomiędzy wynikiem sportowym a poziomem odczuwanego przez sportowca stresu. Zwycięzców i pokonanych dzieli jednak najczęściej umiejętność radzenia sobie z pobudzeniem, niepokojem i stresem. W poniższym artykule podpowiem, w jaki sposób i za pośrednictwem jakich narzędzi redukować poziom stresu u swoich zawodników.

Piłka nożna to dyscyplina, w której – poza bazową wytrzymałością – o powodzeniu decyduje połączenie co najmniej trzech elementów: techniki, taktyki i szybkości. Jest to nierozerwalna trójca – nawet maestria w dwóch z tych zakresów przy brakach w trzecim skazuje zawodnika na to, że jego rozwój zostanie na pewnym etapie zatrzymany. Doskonałym przykładem możliwości harmonijnego bodźcowania wszystkich trzech jest wykorzystanie przyjęcia kierunkowego. Można je rozwinąć wykorzystując gry zadaniowe...